Dołącz do grupy na Facebooku

Na razie wiadomo tyle, że rząd przygotowuje zmiany w prawie, które wprowadzą obowiązkowe prawa jazdy na czterokołowce. Dotąd, by jeździć tzw. lekkim quadem (poniżej 350 kg wagi bez obciążenia – zdecydowana większość quadów) wystarczyło mieć kartę motorowerową, którą stosunkowo łatwo się zdobywało – można ją dostać po ukończeniu 13. roku życia.
W marcu do Sejmu trafił rządowy projekt ustawy o osobach kierujących pojazdami. 8 kwietnia doszło do pierwszego czytania tego projektu na posiedzeniu Komisji Infrastruktury, a opinie w jego sprawie mają wydać jeszcze dwie inne komisje sejmowe: Administracji i Spraw Wewnętrznych oraz Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej.

Pod głosowanie sejmowe projekt trafi w najbliższych miesiącach (na razie nie wiadomo dokładnie, kiedy), tak czy owak powinien być uchwalony jeszcze w tym roku. Zakłada on wprowadzenie nowych kategorii prawa jazdy. Jedno z nich, tzw. prawo jazdy kategorii AM (właśnie na quady), zastąpi kartę motorowerową i będzie je można otrzymać dopiero po ukończeniu 14. roku życia. W odróżnieniu od teraz funkcjonujących przepisów, aby zdobyć prawo jazdy na quada trzeba będzie odbyć specjalny kurs, a potem zdać egzamin w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego.

To, oczywiście, zmniejszy liczbę osób jeżdżących quadami po ulicach, ale wydaje się, że niekoniecznie zmniejszy liczbę tych, którzy tymi pojazdami wjeżdżają na dziko do lasów, a często także do rezerwatów i parków krajobrazowych.

Tymczasem problem jest coraz poważniejszy. A z pewnością można go rozwiązać szybciej niż poprzez mozolne wprowadzanie nowych przepisów. Wystarczy, żeby policja i straż miejska zaczęły wreszcie zwracać baczną uwagę na kierowców quadów i zajęły się wyłapywaniem tych, którzy na dziko wjeżdżają do lasów.

Opinia publiczna może w tej sprawie z pewnością wywrzeć skuteczny nacisk na służby porządkowe. Zorganizujmy się więc w oddolne lobby i weźmy sprawy w swoje ręce!

Zaczynamy od założenia na Facebooku grupy: „Lasy wolne od quadów”.

–

fot. dreamstime

-
Podyskutuj na

„Każdy, kto dostarczy hotelowi 10 lub więcej watogodzin energii otrzyma posiłek z lokalnych produktów. Powinno to zachęcić gości, by nie tylko zadbali w ten sposób o zdrowie ale także przyczynili się do zmniejszenia emisji dwutlenku węgla do atmosfery oraz zaoszczędzenia energii elektrycznej i pieniędzy“ – wyjaśniła rzecznik hotelu, Frederikke Tommersgaard.

Z oferty mogą skorzystać jednak jedynie goście hotelowi a nie np. przechodnie. Wartość posiłku, jaki można sobie wykręcić wynosi 240 koron duńskich czyli 44 dolary. Program trwać będzie na razie rok, na próbę. Jeśli pomysł chwyci rowery wytwarzające energię pojawią się być może także w innych hotelach Crowne Plaza, należących do sieci InterContinental.

planetark

-
Podyskutuj na

– Widziałem Amazonkę, pływałem po rzekach Alaski i Syberii i dlatego mogę powiedzieć: Wisła w niczym im nie ustępuje. Jest równie dzika i nieprzewidywalna – tak podróżnik zachwalał przed wyprawą królową polskich rzek. – W dorzeczu Wisły znajduje się ponad połowa powierzchni Polski. Chcę pokazać, jak wielki skarb mamy w samym sercu Europy i jak bardzo nie wykorzystujemy drzemiącego w nim potencjału.

Kamiński podczas spływu nocuje w namiocie na brzegu Wisły lub na wyspach, pije przefiltrowaną wodę z rzeki i je potrawy z wiślanych ryb. Dziennie pokonuje około 70 km. Cały spływ będzie trwał około dwóch tygodni. W razie niebezpieczeństwa podróżnik będzie mógł liczyć na pomoc dzięki tzw. spot finderowi, czyli urządzeniu, które lokalizuje położenie osoby. Ten sprzęt jest również wyposażony w funkcję wzywania pomocy.

To już drugi spływ Kamińskiego Wisłą, ale pierwszy samotny. Pod koniec zeszłorocznych wakacji podróżnik wyruszył z grupą globtroterów i miłośników dzikiej przyrody na miesięczną wyprawę kajakową pod hasłem „Aby przywrócić Wisłę Polsce”. Uczestnicy spływu mieli na celu m.in. promować aktywność fizyczną związaną z wodą, a w szczególności z Wisłą i uświadomić wszystkim problemy środowiska. Akcja spotkała się z szerokim odzewem, zarówno ze strony zwykłych ludzi, jak i różnych organizacji, władz samorządowych miast i gmin leżących nad tą rzeką.

Po zakończeniu wyprawy powstał pomysł stworzenia szerszego projektu pod nazwą Szlak Wisły, realizowanego we współpracy m.in. z ministerstwami: Środowiska, Infrastruktury, Edukacji oraz Kancelarią Sejmu, Polską Organizacją Turystyczną, Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, samorządami.

Zimowa ekspedycja wiślana Kamińskiego to pierwsza odsłona tego przedsięwzięcia. Ma ona w niesztampowy sposób promować walory przyrodnicze i turystyczne doliny Wisły. Udowodnić, że w środku Europy można przeżyć równie niezwykłą przygodę jak na rzekach Alaski czy Syberii. Wyznaczyć nowe trendy w turystyce, pokazując, że Wisła może być produktem turystycznym porównywalnym do Tatr, Mazur czy Białowieży. Propagować aktywny tryb życia a także obalić mit o ogromnym skażeniu Wisły i udowodnić, że można pić z niej wodę.

Więcej informacji o wyprawie i jej przebiegu: http://ekspedycjawisla.com, http://www.kaminski.pl

Źródło: www.mos.gov.pl, kaminski.pl

Portland w stanie Oregon w Stanach Zjednoczonych zawdzięcza swą drugą pozycję w tym rankingu sukcesom w rozwijaniu alternatywnych wobec samochodu środków transportu, w tym tzw. lekkiej kolei, łączącej zalety tramwaju i tradycyjnego pociągu oraz budowie imponującej sieci ścieżek rowerowych.

Brazylijska Kurytyba, trzecia, znana jest przede wszystkim ze stosowania w gospodarce miejskiej tradycyjnych metod ekologicznych. Tak np. zamiast kosić trawę w parkach wypasa się w nich owce.

Czwarte, Malmoe, słynie ze swych parków i innych terenów zielonych i potrafi troskę o nie pogodzić z intensywnym rozwojem miasta.

Piąte miejsce eksperci przyznali Vancouver. W mieście ostatniej olimpiady zimowej 90 proc. energii pochodzi z hydroelektrowni. Pozostałe 10 proc. to głównie prąd z elektrowni wiatrowych, słonecznych i wykorzystujących falowanie oceanu.

Planetark

-
Podyskutuj na

Oto kilka „złotych” rad w punkach:

1. W kwietniu zeszłego roku w Finlandii trafiliśmy na miejsca gdzie w lesie było powyżej metra śniegu i poruszanie się bez nart było niemożliwe. Oczywiście ich nie mieliśmy. Wy bądźcie mądrzejsi. Warto też zabrać łańcuchy na koła, jeśli zamierzacie poruszać po leśnych drogach.

2. Należy zwracać uwagę czy przypadkiem nie poruszamy się po trasie wyznaczonej dla skuterów śnieżnych. Finowie, zwłaszcza w weekendy, lubią sobie pojeździć. Pędzący z naprzeciwka z szybkością 60 km/h skuter, który nagle wyłania się zza drzew naprawdę robi wrażenie.

3. Obowiązkowo kupujemy dobry lokalny atlas samochodowy. Będziemy mieli w nim zaznaczone wszystkie szlaki piesze oraz – co najważniejsze – rozmieszczenie drewnianych bezludnych schronisk na trasie. Jest to cudowna infrastruktura (kompletnie darmowa), która w polskich warunkach jest nie do wyobrażenia. To drewniany szałas i miejsce na ognisko z zapasem drewna (jest też siekiera, wiadro, śmietnik i inne cuda) oraz zjawiskowa skandynawska toaleta (sławojka), gdzie zamiast spuszczania wody używamy zmielonej kory i torfu. Polecamy szczególnie korzystanie z miejsc oznaczonych jako centra wędkarskie – ich standard odpowiada leśnym Hiltonom (domki z drzwiami, oknami i paleniskiem w środku).

4. Należy pamiętać że cietrzewie to w Finlandii ptaki łowne i w miejscach gdzie licznie wystepują spotkamy też myśliwych. Dlatego zwracamy uwagę na żółte tabliczki przy leśnych drogach, które informują że na danym terenie odbywa się odstrzał. Nam przytrafiła się taka sytuacja, że na tokowisku spotkaliśmy myśliwych którzy grzecznie poczekali aż nacieszymy oczy, po czym ze swych volviaków wyjęli flinty i dalej „kontynuowali” rozpoczęte przez nas obserwacje.

5. Łosie podobnie jak cietrzewie są wszędzie. Dostarczają nie zapomnianych chwil kiedy spłoszone przebijają się przez zarośla. To naprawdę duże zwierze. Dla samochodu większym zagrożeniem są jednak niepłochliwe renifery. Nie przekraczajmy więc dozwolonych prędkości.

6. Paliwo jest w podobnej cenie co w Polsce. Im dalej na północ tym taniej

7. Biwakować można wszędzie. A termin kwietniowy gwarantuje puste szlaki i tylko sporadyczne kontakty z innymi turystami. Wszelkie zorganizowane kempingi otwierają się dopiero w maju, dlatego zdani jesteśmy na własną zaradność. Hotele są drogie jak na kieszeń niezamożnego polskiego turysty. Tanie hostele tylko w dużych miastach. My podczas dwutygodniowej wycieczki korzystaliśmy z tego luksusu tylko raz głównie w celu wzięcia ciepłego prysznica.

8. Uwaga na prowadzone wyręby w lasach. Jeśli liczymy że kombajny leśne zakończą swoją pracę o zmroku, nic bardziej mylnego. Praca trwa całą dobę a widok oświetlonej halogenami maszyny na ogromnych kołach, która jednocześnie potrafi ścinać, usuwać gałęzie i załadowywać dłużyce jest doświadczeniem rodem z wojen gwiezdnych.

9. Głuszce i cietrzewie najlepiej namierzać z samochodu, przemieszczając się leśnymi drogami metodą…. na słuch. Polecamy wcześniej zapoznać się z dźwiękami wydawanymi przez tokujące ptaki. Bezcenne.

10. Unikamy dużych jezior, które o tej porze roku są zamarznięte. O wiele ciekawsze są rozległe torfowiska.

11. Jeśli marzymy o wspaniałych zdjęciach z tokowiska to musimy się trochę najeździć ponieważ ptaków jest dużo, ale podejście na odległość „dobrego zdjęcia” wymaga doświadczenia. Przy odrobinie szczęścia można znaleźć tokowisko usytuowane 50 metrów od parkingu przy głównej drodze. W takich luksusowych warunkach (nie opuszczając ciepłego samochodu) mogliśmy podziwiać cietrzewie w okolicach Kuusamo.

12. Zaplanujcie przynajmniej dwudniową wycieczkę po bagnach – oczywiście po wyznaczonym szlaku. Polecamy Patvinsuon kansallispujsto – rewelacyjne torfowisko. Nieustające gulganie cietrzewi, nawoływanie gęsi, klęgor żurawi i łabędzi krzykliwych – coś obłędnego. Do tego ognisko i ciepła herbata.

13. Niedźwiedzie ponoć są, ale nie spotkaliśmy żadnego, jeśli nie liczyć jednej kupy i śladów.

14. Oczywiście można wybrać się do Finlandii w maju lub w czerwcu. Będzie więcej innych gatunków ptaków i będzie cieplej ale szanse na tokującego głuszca lub cietrzewia o wiele mniejsze.

–

W naszej GALERII prezentujemy zdjęcia z zeszłorocznej wyprawy. Warto zwrócić uwagę, że oprócz głuszców i cietrzewi udało nam się zaobserwować także wiele innych gatunków ptaków – co z pewnością będzie także i waszym udziałem.

Jeszcze w latach 80 ubiegłego wieku ptaki te były w Polsce zwierzyna łowną. Obecnie są pod ścisłą ochronną. Populacja cietrzewia jest szacowana na 2000 – 2500 osobników, a głuszca na 550 – 750 osobników, obydwie ograniczają się do kilku ostoi rozproszonych na terenie całego kraju. Niestety pomimo czynionych wysiłków (zarówno przez ekologów jak i myśliwych), wydaję się że te wspaniałe ptaki są skazane w Polsce na wymarcie.

Ponieważ obserwowanie u nas głuszców i cietrzewi graniczy z cudem (szczególnie w okresie toków), nie pozostaje nic innego, jak w poszukiwaniu tych ptaków udać się zagranicę. My polecamy Finlandię wczesną wiosną, bo to najlepszy termin na obserwacje ptaków grzebiących. A wczesna wiosna w Skandynawii… to kwiecień.

Planując wyjazd w tym terminie pamiętajmy przede wszystkim, że o tej porze roku w tamtej części świata jest wciąż jeszcze zimno, a nawet bardzo zimno, jeśli chcemy spać w namiocie. A chcemy! Bo z wygodnego łóżka hotelowego cietrzewi nie da się pooglądać :-) Pamiętajmy więc, żeby zabrać ciepłe śpiwory i dużo ciepłych ubrań.

Naszym zdaniem najlepiej ruszać, wtedy kiedy na północ zaczynają lecieć gęsi – zawsze to dodatkowa atrakcja dla kochających obserwować ptaki. Spokojnie, momentu kiedy nad Polską lecą gęsi białoczelne i zbożowe nie da się przegapić. Stada gęgaw robią dużo hałasu.

A więc obserwując gęsi przez szyberdach jedziemy na północ aż do Tallina, przeprawiamy się promem do Helsinek i dalej jedziemy w górę mapy, trzymając się wschodniej granicy Finlandii. Cel, który nam przyświeca jest zbożny – zobaczyć i usłyszeć jak najwięcej cietrzewi i głuszców. Przy okazji jednak obejrzymy także dzisiątki innych ciekawych ptaków (gęsi już mamy „zaliczone” ;-).

W kolejnym odcinku przedstawiamy bardziej szczegółowe porady.

Tymczasem zapraszamy do obejrzenia GALERII

Zdjęcia Marcina Zegarka

Każda Olimpiada zaczyna się od zapalenia znicza, który najpierw trzeba przetransportować przez cały świat. Tym razem organizatorzy promowali w czasie transportu znicza alternatywne środki transportu oraz korzystli z materiałów z recyklingu.

Ponadto także sponsorzy przygotowali kilka zielonych pomysłów. Jeden z głównych sponsorów Coca-Cola obiecał, że wszystkie opakowania kartonowe i taśmy plastikowe będą poddane recyklingowi. Panasonic – firma uhonorowana prestiżowym tytułem najbardziej ekoprzyjaznej firmy podczas targów elektronicznych 2010 – ma też kilka ciekawych pomysłów. Jednym z nich jest konkurs dla młodzieży o tematyce ekologicznej (przygotowano nagrody). Będzie wystawa i konkurs na najlepsze pomysły ekologiczne.

W wiosce olimpijskiej też znajdziemy eko-rozwiązania. Dom dla około trzech tysięcy sportowców jest częścią większego projektu przekształcenia poindustrialnego miejsca w zielone osiedle mieszkaniowe. Wioska została wyróżniona przez Canada Green Building Council oraz LEED jako najbardziej proekologiczny projekt w ostatnich latach w Vancouver. Ciekawe rozwiązania to specjalne zbiorniki na wodę deszczową, która latem ma pozwolić na podlewanie trawników i ogrodów. Wszystkie toalety są zaopatrywane wodą z opadów. Rury, przebiegające pod wioską, doprowadzające wodę są ogrzewane poprzez ich bliskość z rurami odprowadzającymi ścieki. Dzięki temu nie potrzeba osobnego systemu ocieplania.

Jeżeli jesteś gościem w Vancouver możesz się zatrzymać w jednym z najbardziej proekologicznych hoteli na świecie – Listel Hotel – nagrodzony przez Hotel Association of Canada’s Green Key Eco-Rating Program czterema gwiazdkami. Hotel ogrzewa pokoje energią geotermalną, posiada panele słoneczne do ogrzewania wody. Energia, której hotel nie może sam wyprodukować, jest kupowana od producentów alternatywnych, głównie elektrowni wiatrowych. Wszelkie odpady organiczne są przerabiane na kompost, a odpady konsumenckie są w stu procentach poddawane recyklingowi.

Vancouver postanowiło zerwać z niechlubną tradycją trzymania kilkuset generatorów spalinowych w pogotowiu na wypadek usterek w przepływie prądu. Zamiast tego inżynierowie z BC Hydro przeprowadzili pod ziemią dwa niezależne kable mocy. W razie awarii jednego, drugi jest włączany automatycznie. Dzięki temu rozwiązaniu emisja gazów cieplarnianych zmniejszyła się – w porównaniu do poprzednich igrzysk – blisko o dziewięćdziesiąt procent (sic!).

Na koniec wypada wspomnieć o „ekologicznych” medalach z recyklingu. Pisaliśmy o nich już wcześniej tutaj.

Źródła: http://www.vancouver2010.com/, http://earth911.com/

-
Podyskutuj na

Na pomysł stworzenia całej międzynarodowej sieci takich miast wpadli w 1998 roku Włosi. Miasto, które chce dołączyć do Cittaslow (czyt. czitasloł) musi spełniać konkretnych 55 wymagań, odnoszących się do ochrony środowiska, infrastruktury i dbałości o lokalną produkcję. Istotne jest też nastawienie mieszkańców i ich zaangażowanie w tworzenie wolnego miasta.

Dziś na liście Cittaslow można naliczyć już ponad 100 miejsc. Wśród nich są cztery polskie miasta: Reszel (który jako pierwszy z naszego kraju, w 2004 roku znalazł się na liście), Biskupiec, Bisztynek i Lidzbark Warmiński. To ostanie miasto trafiło właśnie do rankingu internetowej gazety Huffington Post , która poleca 9 najciekawszych Cittaslow na świecie. Są to:

1. Sonoma Valley, USA, Kalifornia

2. Überlingen, Niemcy

3. Falköping, Szwecja

4. Lidzbark Warmiński, Polska

5. Katoomba, Australia

6. Ludlow, Anglia

7. Seferihisar, Turcja

8. Rubielos de Mora, Hiszpania

9. Positano, Włochty

www.cittaslow.pl, www.huffingtonpost.com

Podyskutuj na