Egedal była pierwszą duńską gminą, która postanowiła na większą skalę zmniejszyć zużycie energii. O budowie nowej wsi, składającej się z samych energooszczędnych budynków, zdecydowała już siedem lat temu. W 2004 roku kupiła teren – 100 hektarów – pod tę inwestycję. Wybrała go tak, by przyszli mieszkańcy wsi do najważniejszych instytucji, takich jak szkoła, ratusz czy sklep, mogli chodzić na piechotę zamiast wsiadać w auto. Cały zakupiony grunt podzieliła na mniejsze działki budowlane, które zaczęła sprzedawać mieszkańcom. Stawiała im jednak warunek: wybudowane tam domy muszą zużywać o 70 proc. mniej energii niż tradycyjne budynki. Pierwsze efekty są bardzo zachęcające. Koszt ogrzewania już istniejących domów w Stenlose to średnio 400 euro rocznie. To dużo mniej niż wydatki na ogrzanie w Polsce węglem, czyli najtańszym u nas paliwem, 150-metrowego domu.

Domy w Stenlose są zbudowane z wykorzystaniem energooszczędnych technologii i materiałów budowlanych, wyposażone w kolektory słoneczne i ogniwa fotowoltaiczne. Każdy z budynków posiada zbiornik na deszczówkę, która służy do prania i spłukiwania toalet. Wieś celowo usytuowano blisko stacji kolejowej, by mieszkańcy, chcąc gdzieś pojechać, mogli zamiast autem przemieszczać się pociągiem.

Rockwool, Egedal Kommune

Wywiad z Marcinem Prokopem*

Rozmawiają: Wiktoria Głodowska i Tomasz Bielan, fot. Tomasz Bergmann

Równo przed rokiem razem z Dorotą Wellman w ramach akcji ekologicznej posadziliście po drzewku na Hali Boraczej. Duże urosły przez ten czas?

Następnego dnia już ich nie było. Ktoś je w nocy ukradł. Wykopał i prawdopodobnie posadził we własnym ogródku. Chyba jako swego rodzaju trofeum – drzewko Wellman, drzewko Prokopa. Nie wiadomo, czy śmiać się czy płakać. W każdym razie na tym przykładzie doskonale widać, że możemy ludzi uświadamiać ekologicznie, możemy im sugerować różne rzeczy, ale i tak jedną akcją nie zmienimy ich mentalności. Dlatego mam dużo dystansu i dużo, że tak powiem, zdrowego cynizmu do działań ekologicznych. Być może bywają one nawet pr-owym sukcesem, ale chyba rzadko przynoszą pożądany skutek.

Czyli twoim zdaniem należałoby zaprzestać takich akcji?

Tego nie powiedziałem. Wiecie przecież, że informacja powtórzona po stokroć uprawomocnia się w świadomości opinii publicznej jako fakt. Pozostaje jednak opowiedzieć sobie na pytanie, jakiego rodzaju jest to przekaz. Dla mnie na przykład nie ulega wątpliwości, że ekologię promuje się dzisiaj jako modę. Z tego z kolei korzystają chociażby firmy motoryzacyjne. Niektóre samochody nagle stały się ekologiczne. Nie jestem aż tak naiwny, żeby wierzyć w te wszystkie marketingowe sztuczki typu „blue efficiency” i nowe systemy oszczędzania paliwa, które wprowadzili ostatnio producenci aut. Wiadomo, że na fali zainteresowania ekologią chcą po prostu opchnąć więcej swoich samochodów, a różnica w zużyciu paliwa wersji pseudo-eko jest minimalna.

Rozumiemy, że na pewno sam takim nie jeździsz. Ale czy chociaż stosujesz eko-jazdę?

Za bardzo kocham samochody, żeby wyrzekać się przyjemności płynącej z jazdy, a do tego niestety sprowadza się eko-jazda. Taki mały egoizm. Mam nadzieję, że Matka Ziemia mi go wybaczy.

I nie przemawia do ciebie efekt skali? Gdyby wszyscy jeździli oszczędniej, mogłoby być w atmosferze nawet do 20 proc. spalin mniej.

Jakoś nie wierzę, że uda się przekonać choćby połowę (śmiech). Moim zdaniem to pozorowane działanie, które chwilowo ma uspokoić sumienie. Bo efekt długoterminowy wydaje mi się wątpliwy. Tak naprawdę policzono, że więcej dwutlenku węgla do atmosfery emitują pierdzące krowy niż samochody. Brzmi jak żart, ale są na ten temat oficjalne badania.

Chcielibyśmy poznać twórców takich badań. Ale mniejsza o pierdzące krowy. Samochody nie są odpowiedzialne tylko za emisję dwutlenku węgla…

A macie jakiś pomysł, czym samochody zastąpić? Rowerami? Autami elektrycznymi? A co z utylizacją baterii? Moim zdaniem mamy do czynienia z demonizowaniem zagrożeń, które niesie ze sobą motoryzacja. Przyglądałem się kiedyś statystykom dotyczącym tego zjawiska i doszedłem do wniosku, że nie ma nad czym histeryzować. Uważam, że ekolodzy działają zwykle nie na tych polach, na których ich praca mogłaby przynieść największy efekt.

Zamieniamy się w słuch.

Podoba mi się kierunek, w którym idzie myślenie o energetyce globalnej. Prowadziłem niedawno konferencję STOEN-u i słyszałem wiele interesujących głosów na ten temat. Nie ulega kwestii, że dzisiaj kluczową sprawą dla świata jest przestawianie globalnej produkcji energetycznej na odnawialną. Takie myślenie bardzo mi się podoba. Tutaj rzeczywiście można mieć konkretny wpływ na bilans ekologiczny całej planety. Działania na tym polu, powinny przynieść o wiele lepsze efekty od przekonywania ludzi, żeby wyłączali światło, kiedy wychodzą z łazienki.

W ogóle nie wierzysz w metodę małych kroków, w to że oszczędzanie energii ma sens?

Wmawianie ludziom, że tylko i wyłącznie gaszenie światła, używanie ekologicznych torebek, albo eko-jazda mogą korzystnie wpłynąć na ekologiczny bilans świata jest po prostu demagogią. Jeżeli zsumujemy te wszystkie małe krople, no to pewnie gdzieś tam rzeczywiście uzbiera się może nawet i cała szklanka. I żeby było jasne, uważam, że ta szklanka też oczywiście jest ważna – nie ma natomiast realnego wpływu na kondycję całej planety. Mimo to, używam ekologicznych toreb, mam w domu energooszczędne żarówki, bo wiem, że jeśli takich jak ja będzie więcej, to może to dać pozytywny skutek – nie tyle ekologiczny, co raczej społeczny. Dlatego, kiedy mogę, staram się dawać dobry przykład. Oprócz jazdy samochodem.

Twoim zdaniem facet jeżdżący małym, miejskim, ekonomicznym samochodem
to obciach?

Myślę, że facet bez kompleksów może równie dobrze jeździć na rowerze i na wielbłądzie i czuć się tak samo męsko. Ja jeżdżę dużym autem z konieczności, bo często wożę nim rodzinę.  Gdybym kupił drugi samochód, taki „ekologiczny”, to dopiero byłoby – moim zdaniem – działanie bardzo nieekologiczne.

A dlaczego na przykład nie jeździsz rowerem po Warszawie?

Jeżdżę rekreacyjnie. A nie dlatego, że jestem proekologiczny. Nie wyobrażam sobie, że mógłbym jeździć rowerem do pracy. Kierowcy w Warszawie są szczególnie niebezpieczni dla rowerzystów. Nie chcę, żeby moja córka została sierotą przez to, że tata pojechał na rowerze do roboty. Uważam, że to jest nasz wielki problem, że warszawiacy nie mogą masowo przesiąść się na rowery, tak jak na przykład mieszkańcy Kopenhagi. To kwestia infrastruktury. Zamiast promować eko-jazdę, radziłbym ekologom, żeby zajęli się skutecznym lobbowaniem za stworzeniem w Warszawie wygodnej sieci ścieżek rowerowych. Przecież we wspomnianej Kopenhadze można bezkolizyjnie dojechać rowerem w dowolne miejsce, nie czując się zagrożonym przez jakiegoś psychopatę drogowego za kierownicą samochodu.

Warszawa jednak powoli zmienia się na lepsze. Co na przykład sądzisz o
bus-pasach?

Szczerze ich nie cierpię. Ale rozumiem ich istnienie i staram się podchodzić do tego tematu racjonalnie, nie emocjonalnie.

Rozumiemy, że z komunikacji miejskiej nie korzystasz.

Trudno sobie wyobrazić, żebym prowadząc tryb życia, polegający na wiecznym byciu w niedoczasie zdawał się na działanie komunikacji miejskiej. To po pierwsze. A po drugie, codziennie jeżdżę objuczony tonami różnych gratów. Nie dałbym rady autobusem.

Ale z pewnością dałbyś radę zamienić wannę na prysznic. Z dobrze poinformowanych źródeł wiemy, że codziennie rano wylegujesz się w wannie – czyli marnujesz wodę…

Zdziwię was. Wcale nie zużywam do tej kąpieli więcej wody niż osoby, które biorą prysznic. Dokonałem kiedyś z ciekawości takiego porównania. Po dokładnym wyliczeniu okazało się, że do kąpieli w wannie wystarcza mi dokładnie taka sama ilość wody. Nie trzeba po prostu nalewać po brzegi. Macie na mnie jeszcze jakieś inne ekologiczne haki?

(Śmiech). Powiedz, czy wiesz jak kupować jajka.

To chyba bardziej ideologia, niż ekologia. Ale tak, wiem. Nie kupuję jajek oznaczonych „trójką”, bo jestem przeciwko takiemu barbarzyństwu jak klatkowa hodowla kur. Wybieram jaja z zerem – czyli te od kur szczęśliwych.

Jesteśmy pod coraz większym wrażeniem. To teraz sprawa futer. Kupujesz swojej kobiecie?

Ani jej, ani mnie naturalne futra się nie podobają. Sprawa więc rozwiązuje się sama. Poza tym uważam, że zabijanie zwierząt dla futer jest takim samym barbarzyństwem jak klatkowa hodowla kur. I mówię to nie jako zaciekły obrońca praw zwierząt, bo jem przecież mięso. Po prostu sama myśl o tym, że dla przyjemności i próżności jakiejś baby, męczy się lisy, jest obrzydliwa. Nie oznacza to jednak, że na przykład popieram tych, którzy kobiety ubrane w futra, polewają farbą. Każda forma terroryzmu nawet w słusznej sprawie, zawsze źle się kończy. To bardzo głupi pomysł, żeby siłą wymuszać swoje racje. Polecam przestudiować historię Grupy Baader-Meinhoff. Taka lektura przydałaby się szczególnie niektórym tak zwanym walczącym ekologom. Bo to przez nich wielu ludziom słowo „ekolog” kojarzy się ze słowem „oszołom”.

Twoim zdaniem przydałby się w Polsce program telewizyjny, który odkłamywałby takie stereotypy, a przy okazji promował zachowania ekologiczne?

Sam program niczego nie zmieni. Musiałby to być element jakiejś większej całości, spójnej koncepcji. Jakiej, nie wiem. Powiedzmy, że w tej chwili nie potrafię odpowiedzieć. Zadajcie jakieś inne pytanie. Na pewno macie coś o seksie. W każdym wywiadzie musi być coś o seksie…

Niestety, chyba źle się przygotowaliśmy. Mamy jednak pytanie o polskie plaże. Możemy dla podgrzania atmosfery założyć, że chodzi o konkretną plażę nudystów… Leżysz na niej i co cię bardziej denerwuje, niedopałki wciskane w piach, czy dziki seks na wydmach?

Wiadomo, że wstęp na wydmy jest zakazany. Wybór jest więc prosty – bardziej denerwują mnie niedopałki (śmiech). W ogóle sprawa śmiecenia wokół siebie to jakaś nasza polska specjalność. Jako społeczeństwo nie mamy nawyku sprzątania po sobie. Warszawska akcja rozdawania przyrządów do sprzątania psich kup nic nie dała. Nadal żyjemy w obsranym mieście. To jest kwestia jakiejś chorej mentalności. Dzisiaj na przykład jadąc do pracy widziałem gościa, który stojąc na przejściu dla pieszych obok śmietnika, całą zawartość swoich kieszeni wyrzucił na chodnik. Nie wiem ile jeszcze akcji i reklam społecznych trzeba zrobić, żeby takie zachowania wyplenić.

Sam dałeś już twarz wielu takim akcjom. Czy uważasz, że gwiazdy godzą się na takie wykorzystanie swojego wizerunku z przekonania, czy traktują sprawę jako element dobrego PR?

Trudno mi oceniać innych, natomiast nawet jeżeli robią to tylko z troski o własny PR, nie można odmówić temu działaniu szlachetnej intencji. Pobudki nie są ważne, liczy się efekt. Wydaje mi się, że część osób traktuje takie akcje, jako pewien haracz za popularność. Co w tym złego? To akurat bardzo dobry sposób na wykorzystanie popularności. Ja biorę udział w tego typu akcjach z przekonania, ale też nie mam zamiaru nikogo oszukiwać – dobro naszej planety nie spędza mi snu z powiek. Staram się swoją ekologiczną świadomość budować stopniowo. Nie na zasadzie, że noszę lniane ciuchy, zapuszczam włosy i palę eko-zioła. Mam inne priorytety. Walkę o bardziej zielony świat zostawiam ludziom, którzy się temu poświecili bez reszty – misjonarzom ekologicznej nowiny.

A na tle swoich znajomych, uważasz, że jesteś bardziej ekologiczny, czy mniej?

Jestem zupełnie przeciętny.

-

Marcin Prokop* ma 33 lata. Z wykształcenia finansista, z zamiłowania dziennikarz. Pisywał dla „Przekroju”, „Gali”, „Wprost” i „Glamour”. Pracował jako Product Manager w BMG. Przez dwa lata był dyrektorem marketingu wydawnictwa Machina Press, by potem w wieku 23 lat zostać redaktorem naczelnym „Machiny”. Po jej upadku związał się z MTV. Był jurorem w trzeciej edycji „Idola”. Od 2004 roku pojawiał się na antenie TVP. Prowadził m.in. „Młode wilki”, „Prokop i panny” oraz programy w duecie z Dorotą Wellman – „Podróże z żartem” i „Pytanie na śniadanie”. Był redaktorem naczelnym magazynu „Film”. Od września 2007 roku pracuje w TVN, prowadząc wraz z Dorotą „Dzień dobry TVN”. W swoim dorobku ma też „Motoszoł” oraz „Clever – widzisz i wiesz”. Prowadził również programy „Mam talent” oraz , „Turbo ring” i „Automaniak”.

-
Podyskutuj na

Prawdziwy Twizy Z.E to dwumiejscowy, ultrakompaktowy pojazd (2,30 m długości i zaledwie 1,13 m szerokości) stworzony do poruszania się po mieście. Silnik elektryczny o mocy 15 kW (20 KM) dzięki sięgającemu 70 Nm momentowi obrotowemu i niewielkie masie całości (420 kg łącznie z akumulatorami) pozwala uzyskiwać przyspieszenia porównywalne z motocyklem o pojemności skokowej 125 cm3. Pojazd rozwija maksymalną prędkość 75 km/h. Litowo-jonowe akumulatory mieszczą się pod siedzeniami. Doładowuje się je za pomocą kabla podłączanego do zwykłego domowego gniazda. Trwa to maksymalnie 3,5 godziny. Wiadomo, że Twizy Z.E na pewno nie trafi do produkcji. Renault zapowiada jednak, że do 2012 roku zaprezentuje niewielki samochód miejski oparty na rozwiązaniach tego auta koncepcyjnego.

Twizy’ym pojeździmy więc tylko w „Simach”. Oprócz tego auta, w pakiecie Electric Vehicle Pack na graczy będą też czekać takie rozwiązania jak wirtualne panele słoneczne czy elektrownie wiatrowe, które można postawić obok swojego domu. Nie będzie to jednak „sztuka dla sztuki”. Wykorzystanie ekologicznych usprawnień pozwoli zmniejszyć cotygodniowe rachunki za energię elektryczną wirtualnej „simowej” rodziny gracza.

wirtualnemedia.pl, motonews.pl

foto: Electronic Arts

Ładowarki (do telefonów, notebooków i innego sprzętu) pobierają prąd z gniazdka, nawet gdy naładują akumulatory do pełna.

Może to niewielkie ilości energii, ale gdyby zsumować cały czas, gdy niepotrzebnie trzymamy naładowane urządzenia podłączone do prądu i pomnożyć przez ludzi, którzy tak robią, otrzymamy przerażający wynik marnotrawstwa. Jak temu zaradzić?

Conor Klein , student Rhode Island School of Design zaprojektował urządzenie Leech Plug, którego nazwę można przetłumaczyć jako „kabel pijawka”. Tak jak zwierzęcy protoplasta, przedłużacz – gdy podłączone do niego urządzenie z ładowarką „nasyci się prądem” – sam odpada od żywiciela, czyli w tym wypadku, od gniazdka. Dzięki temu szybko, automatycznie i definitywnie przestajemy niepotrzebnie czerpać energię. Genialne w swej prostocie. Jedynym minusem jest to, że to tylko projekt, ale nie możemy już się doczekać, kiedy te „pijawki” trafią do masowej produkcji.

conorklein.com/index.php?/ongoing/outlet-regulator/

-
Podyskutuj na

Państwowy Fundusz Termomodernizacji i Remontów to dziś w Polsce główne źródło dotacji na ocieplanie budynków. Udzielana przez fundusz specjalna premia, o którą mogą także starać się właściciele domków jednorodzinnych, szła dotąd na spłatę części (20 proc.) kredytu, zaciągniętego na termomodernizację – by dostać tę dotację, trzeba było najpierw wziąć kredyt na ocieplenie domu.

Po wejściu w życie sejmowej nowelizacji osoba czy instytucja, która chce ocieplić budynek, nie będzie musiała na ten cel zaciągać kredytu, by dostać premię termomodernizacyjną. Będzie mogła składać wniosek o nią bezpośrednio do Banku Gospodarstwa Krajowego (zawiadującego Funduszem Termomodernizacji i Remontów), a nie – jak dotychczas – za pośrednictwem banku kredytującego inwestycję.

To bardzo dobra zmiana, bo rozszerzy dostęp do dotacji termomodernizacyjnej. Wielu Polaków wciąż niechętnie bierze kredyt na remont domu i woli go finansować z własnych środków. Z prostego powodu: by nie płacić bankowi odsetek.

PAP

Jeszcze dziś deweloperzy i spółdzielnie powszechnie budują bloki z własnymi kotłowniami gazowymi. Kiedyś było to całkiem dobre rozwiązanie, ale gaz tak podrożał, że opłaty za ogrzewanie w takich budynkach mogą być naprawdę słone. Dlatego warto rozważyć podłączenie się do miejskiej sieci ciepłowniczej, do której trafia ciepła woda ogrzana w zbiorczej kotłowni, ciepłowni albo elektrociepłowni, korzystających na ogół z węgla.

W nowo budowanych blokach instalacja grzewcza musi być tak zaprojektowana, by można było zamontować w każdym mieszkaniu licznik ciepła – urządzenie, dzięki któremu płacimy tylko za to ciepło, które zużyjemy.

Nawet jeśli mieszkamy w niedawno oddanym budynku i nie mamy ciepłomierza, możemy go założyć.

Większość polskich osiedli to wciąż bloki z wielkiej płyty z czasów komuny. W latach 80. XX wieku w ramach programu dotacji z budżetu państwa na ocieplanie budynków okładano styropianem setki bloków w całej Polsce, warstwą o grubości jedynie 5–6 centymetrów. Z budynków ocieplonych w ten sposób wciąż ucieka za dużo ciepła i szybciej niszczeją elewacje. Tak zaizolowane ściany nie tylko pękają, pokrywają glonami i grzybami, ale coraz częściej warstwa styropianu wraz z tynkiem odpada od ścian.

Na szczęście technika idzie wielkimi krokami do przodu. Jest już w Polsce technologia, która pozwala – zamiast zrywać stare, zbyt cienkie ocieplenie – wzmacniać jego przyczepność do ściany i nakładać na nie nową warstwę styropianu.

Doraźne sposoby na mniejsze rachunki za ogrzewanie w bloku z wielkiej płyty są tylko dwa. Pierwszy to mobilizowanie władz spółdzielni czy wspólnoty mieszkaniowej do przeprowadzenia termomodernizacji budynku, przykręcanie grzejników na klatkach schodowych i wymiana na nich nieszczelnych okien.

Druga metoda to montaż tzw. podzielników ciepła, które zastępują ciepłomierze i też mają umożliwić lokatorom rozliczanie się na zasadzie: płacę tylko tyle, ile zużywam.

Podzielniki, montowane na kaloryferach, nie są klasycznymi ciepłomierzami, ale umożliwiają wyliczenie, za pomocą programów komputerowych, ile ciepła zużyliśmy.

Poprzez wykonanie łatwego i symbolicznego gestu każdy z nas miał szansę przekazać światowym przywódcom, że powinni się zaangażować w walkę ze zmianami klimatycznymi.

Zainicjowana przez organizację ekologiczną WWF Godzina dla Ziemi to największa na świecie akcja społeczna na rzecz ograniczenia zmian klimatycznych. Miliony ludzi na całym globie na jedną godzinę gaszą światło, aby symbolicznie przeciwstawić się jednemu z największych zagrożeń dla naszej planety i  apelować o konkretne działania na rzecz ograniczenia emisji gazów cieplarnianych.

Ponad cztery tysiące miast i setki milionów osób w 126 państwach, między innymi w Polsce, zaangażowały się w tym roku w „Godzinę dla Ziemi” WWF. Gasząc światła na godzinę w sobotę o godzinie 20.30 czasu lokalnego wezwały polityków do podjęcia zdecydowanych działań na rzecz ochrony klimatu. Zaangażowanie tak wielu osób pozwala mieć nadzieję, że światowi przywódcy poważnie potraktują ten apel.

Od Wysp Chatham, położonych osiem tysięcy kilometrów od Nowej Zelandii, przez wszystkie siedem kontynentów, łącznie z Antarktydą, w ramach akcji WWF wygaszono oświetlenie 1387 najbardziej charakterystycznych obiektów i budynków, między innymi Wieży Eiffela, Empire State Building, egipskiego Sfinksa, londyńskiego Big Bena i najwyższy budynek na świecie w Dubaju.

Zaangażowanie zarówno osób indywidualnych, jak i firm i władz lokalnych na całym świecie było znów rekordowe. Wszyscy zjednoczyli się w prostym geście solidarności wobec wspólnego zagrożenia, zmian klimatu. Gest ten był jednocześnie zdecydowanym apelem do światowych przywódców, aby podjęli działania na rzecz ich ograniczenia – mówi Wojciech Stępniewski, kierownik projektu Klimat i energia WWF Polska.

W Polsce w akcji wzięło udział ponad 40 miast, w tym 15 wojewódzkich. Zgasło oświetlenie najważniejszych budynków m.in. Pałac Kultury i Nauki, Teatr Wielki i Zamek Królewski w Warszawie, Sukiennice i Kopiec Kościuszki w Krakowie, Spodek w Katowicach, Katedra w Gnieźnie, Ossolineum we Wrocławiu, Dwór Artusa i Bazylika Mariacka w Gdańsku, Pałac Poznańskiego w Łodzi oraz Biblioteka Raczyńskich w Poznaniu. W „Godzinie dla Ziemi” WWF wzięły też udział szkoły, przedszkola, firmy, kościoły, stacje radiowe, portale i programy telewizyjne oraz 60 gwiazd polskiego show biznesu. Na stronie WWF Polska swój udział w akcji potwierdziło prawie 23 tysiące osób. Plebiscyt na najbardziej zaangażowane miasto wygrała Warszawa, w której do akcji przyłączyło się prawie 3000 osób i wygaszono najwięcej obiektów. Do akcji włączyli się także politycy, w tym premier Donald Tusk, prezydent Lech Kaczyński oraz przewodniczący Parlamentu Europejskiego Jerzy Buzek, który w ramach akcji WWF wyłączył światła tej instytucji.

W Warszawie przy wygaszonym na godzinę Pałacu Kultury WWF Polska zorganizował happening, podczas którego choreograf Michał Piróg i piosenkarka Urszula Dudziak wymienili przyniesione przez warszawiaków żarówki na energooszczędne świetlówki. Akcja nie miała na celu jednorazowego zaoszczędzenia konkretnej ilości energii, ale uświadomienie Polakom, że powinni oszczędzać ją na co dzień.

Pierwszy raz akcja WWF “Godzina dla Ziemi” odbyła się w 2007 roku w Sydney.
Ponad 2 miliony domów w tym mieście wyłączyło wtedy światło na godzinę. Od tego czasu z roku na rok akcja WWF nabiera rozmachu.

W 2008 roku już 100 milionów osób w 35 krajach wzięło udział w “Godzinie dla Ziemi”. Światła zgasły w 14 strefach czasowych, od Australii po Stany Zjednoczone. W sumie do akcji WWF „Godzina dla Ziemi” włączyło się wówczas 370 miast.

W 2009 roku światła gaszono w 25 strefach czasowych, 88 krajach i co najmniej 3943 miejscowościach. Wyłączone zostały iluminacje prawie 1000 słynnych budynków. W ciemnościach pogrążyły się m.in.: Piramidy w Gizie, Wieża Eiffel’a, Stadion Olimpijski w Pekinie, Pomnik Chrystusa Zbawiciela w Rio, Big Ben w Londynie, Empire State Building w Nowym Jorku, Akropol, Koloseum, Góra Stołowa w  Kapsztadzie, Golden Gate Bridge w San Francisco, Kopuła św. Piotra w Watykanie, Łuk Triumfalny w Paryżu, Opera w Sidney, Wieże Petronas w Kuala Lumpur, Las Vegas Strip, CN Tower Toronto, Burj Dubai (najwyższy na świecie budynek), Tapei 101 (jeden z najwyższych na świecie budynków), Stadion Millenium w Cardiff, London Eye, Wodospad Niagara w Kanadzie, Budynek Gaudiego w Barcelonie, Merlion w Singapurze, Łuk Stadionu Wembley w Londynie, Sears Tower w Chicago, Zamek w Edynburgu i wiele innych.

–

Z informacji uzyskanych przez WWF od Polskich Sieci Energetycznych jasno wynika, że wbrew informacjom podawanym przez niektóre media, akcja nie spowodowała takiego spadku poboru mocy, żeby mieć jakikolwiek wpływ na prawidłowe funkcjonowanie systemu energetycznego w Polsce.

–

Podyskutuj na

–

NFOŚiGW, przy wsparciu resortów środowiska i gospodarki oraz Urzędu Regulacji Energetyki, Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Agencji Rozwoju Przemysłu, chce do czerwca stworzyć projekt programu priorytetowego „Inteligentne sieci energetyczne”. Jego główną częścią ma być mechanizm finansowy wspierania takich rozwiązań. Prawdopodobnie będą to dopłaty do kredytów na tego typu przedsięwzięcia.

Najprostszym ich przykładem są inteligentne liczniki energii (wprowadzane już przez gdańską Energię), które pozwalają obniżać rachunki za prąd gospodarstwom domowym. W jaki sposób?

Dzisiejsze liczniki energii są tak skonstruowane, że korzystając z nich zwykły użytkownik nie jest w stanie efektywniej zużywać energię. Dobrze jest to wytłumaczyć na przykładzie. Pan Kowalski chciałby wiedzieć, ile jego piec grzewczy zużywa gazu w ciągu godziny i ile zaoszczędziłby, gdyby zmniejszył grzanie w nocy. Jeśli ma zwykły licznik nie jest tego w stanie obliczyć. Ale inteligentny licznik pozwala to zrobić, bo pokazuje dokładne zużycie energii po każdej godzinie (tzw. odczyt godzinowy).

Inny przykład: dostawcy prądu oferują klientom możliwość skorzystania z tańszej taryfy pozaszczytowej (zwykle nazywanej nocną), bo wtedy płacą mniej elektrowniom za dostarczoną energię elektryczną. Zdecydowana większość z nas korzysta jednak z jednej, stałej taryfy – za każdą zużytą kilowatogodzinę płacimy tyle samo, niezależnie od pory dnia. Dlaczego mało kto bierze także tzw. taryfę pozaszczytową? Głównie dlatego, że na podstawie odczytu z tradycyjnego licznika nie da się obliczyć, ile w ten sposób możemy zaoszczędzić. Licznik inteligentny, dzięki odczytom godzinowym, to umożliwia.

W niektórych krajach UE wprowadzanie takich liczników jest już bardzo zaawansowane. We Włoszech korzysta z nich już 30 mln gospodarstw domowych.

Inteligentne liczniki obniżają koszty dostaw prądu, co może zmniejszyć jego ceny. Bardzo utrudniają kradzież prądu, której koszty przerzucane są przecież na wszystkich odbiorców.

Ale przede wszystkim pozwalają bardziej dokładniej prognozować zużycie prądu, na czym skorzystają i odbiorcy, i dostawcy. Odbiorcy, bo nie będą tak, jak dziś, zawiadamiani na koniec roku, że ich zużycie prądu było dużo większe od prognozy (na podstawie której ustala się wysokość comiesięcznych rachunków na kolejny rok) i muszą w związku z tym sporo – i jednorazowo – dopłacić dostawcy za tę różnicę.

Dostawca z tych dokładniejszych prognoz skorzysta, bo nie będzie musiał ciągle kupować dużo prądu w trybie nagłym gdy przez nietrafione prognozy zamówił go wcześniej, po atrakcyjnych cenach, za mało. Prąd kupowany od elektrowni w trybie nagłym jest dużo droższy od tego zamówionego ze sporym wyprzedzeniem.

NFOŚiGW, KAPE, ASIEPI, ESMA

Projekt Shower Brake autorstwa Sang-in Lee i Dae Hyun Kim, wziął się ze słusznego założenia, że większość z nas podczas kąpieli nie uświadamia sobie ani jak dużo czasu tam spędzamy, ani ile marnujemy przy tym wody, beztrosko śpiewając „Deszczową piosenkę”. A dziesięciominutowy prysznic to około 180 litrów wylanej wody. Shower Brake ma nam to uświadamiać, przypominać, że woda wciąż leci, najczęściej niepotrzebnie. To pozwoli na ograniczenie marnotrawstwa (zarówno samej wody jaki i energii potrzebnej do jej podgrzania)

Na Shower Brake mamy pokrętła do ustawienie temperatury oraz ciśnienia wody. Przed kąpielą należy podnieść całe urządzenie do góry. To od razu przydziela nam określoną pojemność wody do zużycia. Im wyżej tym więcej. Na przykład możemy podnieść urządzenie do połowy

– wtedy mamy szybki prysznic. W czasie kąpieli urządzenie stopniowo się opuszcza w tempie proporcjonalnym do zużywanej wody. Jeśli ustawisz poziom ciśnienia na wysokie, opada szybciej, jeśli na niskie

– wolniej. Gdy urządzenie spadnie na sam dół, aby kontynuować kąpiel trzeba je znów unieść. Zasada działanie przypomina nieco klepsydrę z przesypującym się piaskiem. To nie przypadek. Według twórców ma to powodować poczucie winy u użytkownika, pokazując mu, że zaplanowany „przydział” wody już zmarnował.

Wynalazek już zaprezentowano na targach w Seulu. Zapewne nie zrewolucjonizuje świata. Przede wszystkim nikogo nie powstrzyma przed pluskaniem się w wodzie bez końca, ale pomoże uświadomić sobie, ile wody marnujemy. Da nam też pełną kontrolę nad jej zużyciem podczas kąpieli. A do tego ma ciekawy design. Dlatego bez dalszego lania wody mówimy: Jesteśmy na tak.

http://www.envirogadget.com/energy-saving/

http://www.youtube.com/watch?v=N1-96YVeJ7g&feature=player_embedded

Bez problemu sprawdzimy ile prądu zmarnował nie wyłączony na noc telewizor, komputer i sprzęt RTV. To naprawdę bardzo przydatna funkcja, ponieważ większość z nas nie zdaje sobie sprawy jak dużo energii „pożera” chociażby tryb „stan-by”. Urządzenie amerykańskiej firmy EnergyHub pozwoli też jednym naciśnięciem guzika wyłączać klimatyzację, grzejniki elektryczne lub dowolny sprzęt wpięty do systemu.

Co więcej dostęp do wszystkich funkcji możliwy jest przez internet i dowolne mobline urządzenia. Pozostawione podłączone do prądu żelazko, to już nie problem – łączymy się z siecią i wyłączmy je. Ale przede wszystkim EnergyHub Dashboard daje rozliczne możliwości oszczędzania energii.

www.energyhub.net, greenergadgets.com