Najważniejszym noworocznym postanowieniem może być hasło: „Będę oszczędnie wydawał pieniądze”.

Bardzo ważne i jednocześnie przynoszące szybkie widoczne efekty są codzienne realne oszczędności, czyli mówiąc inaczej: małymi krokami do wielkich celów. I trzeba przyznać, że na tym polu stajemy się coraz bardziej świadomi potrzeb matki natury. Oczywiście daleko nam do poziomu ekologicznej świadomości Skandynawów (nad czym trzeba ubolewać), ale też z roku na rok podążamy ich śladem (z czego się trzeba cieszyć).  Z badań przeprowadzonych przez TNS OBOP na zlecenie Banku Ochrony Środowiska wynika na przykład, że już 64 proc. z nas kupuje energooszczędne żarówki.

Jeśli chodzi o sprzęt AGD, wymiana lodówki o klasie energetycznej „B” na sprzęt „A+” skutkować będzie oszczędnością blisko 100 zł w rocznych rachunkach za prąd. Jeszcze jedną drobną czynnością, która wspomoże nasz budżet, jest obniżenie temperatury ogrzewania w pomieszczeniach, w  których można sobie na to pozwolić. Z wyliczeń Podkarpackiej Agencji Energetycznej (PAE) wynika, że obniżenie temperatury o 1 stopień Celsjusza to 5-6 proc. zachowanej energii cieplnej.

Klimat Polski sprawia, że najwięcej energii zużywanej w mieszkalnictwie, bo od 30 do 55 proc. przeznaczane jest na ogrzewanie i wentylację. Przykręcenie gałki kaloryfera to jedna rzecz. Inna to docieplenie skuteczne budynków. Wymiana samych otworów okiennych w domu jednorodzinnym może przynieść oszczędności rzędu ośmiu ton CO2 w skali roku. Realizując termomodernizację możemy skorzystać z oferowanych kredytów (np. przez BOŚ) z  premią pochodzącą z Funduszu Termomodernizacji i Remontów lub niskooprocentowanych kredytów tworzonych we współpracy z Wojewódzkimi Funduszami Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

Warto też pomyśleć o wykorzystaniu energii słonecznej. Mało kto wie, że w słoneczny dzień, na każdym m2 powierzchni ziemi padające promieniowanie wytwarza moc 1 kW – to wystarcza do ogrzania dużego pokoju. Instalacja kolektorów słonecznych jest więc bardzo dobrym pomysłem tym bardziej, że i na ten cel można uzyskać dotację. Dla przykładu – jeśli instalacja kolektora o powierzchni 6 metrów kwadratowych będzie kosztowała 15 tysięcy złotych, to NFOŚiGW spłaci z tej sumy 6750 złotych.

Oszczędzając własne pieniądze, jednocześnie dbamy o planetę – to dobra idea na nowy rok :-)

Informacja WWF, organizatora akcji:

Gaszenie świateł podczas Godziny dla Ziemi WWF to globalna, najbardziej doniosła i wyrazista akcja setek milionów ludzi na świecie dla Ziemi. Nie chodzi o oszczędzanie energii, bo nie powstrzymamy zmian klimatu, oszczędzając energię raz do roku przez jedną godzinę. Symbolicznym gestem gaszenia światła, przekraczając bariery religijne, kulturowe, społeczne, pokoleniowe i geograficzne połączymy się podczas globalnej demonstracji zaangażowania w ochronę naszego wspólnego domu – PLANETY ZIEMI.

WWF zachęca każdego do udziału w akcji razem z ludźmi na całym świecie poprzez zgaszenie światła w swoich domach. W tym roku zachęcamy też do pójścia o krok dalej – zadeklarowania codziennych czynności, które każdy może wykonać dla dobra naszej planety. Zrób coś więcej!

Swoje działania na rzecz Ziemi można rozpocząć tutaj. zgłaszając chęć symbolicznego zgaszenia światła podczas Godziny dla Ziemi WWF. Przyłącz się do setek milionów ludzi na świecie, którzy działają na rzecz planety. Obejrzyj film o Godzinie dla Ziemi 2011, sprawdź jak dużo znaczy Twój głos dla Ziemi. Zainspirowani historiami tysięcy osób, których Godzina dla Ziemi WWF zmobilizowała do zmiany swoich codziennych zwyczajów i  nawyków, WWF zaprasza w 2011 roku osoby prywatne oraz wszelkie instytucje: władze miast, firmy, szkoły, urzędy i  organizacje do przyłączenia się do akcji. Dowiedz się więcej.

Dzisiaj w każdym mieście organizowane są publiczne pokazy sztucznych ogni. Przynajmniej powstrzymajmy się więc od „strzelania na własną rękę”. Poza chwilową i naprawdę wątpliwą uciechą, sztuczne ognie to same kłopoty. Hałasu boją się nie tylko udomowione psy, tak samo boją się go dzikie zwierzęta, a często także nasze dzieci. Ponadto sama produkcja fajerwerków jest bardzo nieekologiczna. A już po wystrzałach na ziemi po zużytych petardach pozostają sterty śmieci.

Nie kupujmy więc petard i innych fajerwerków. Bawmy się tak, żeby było to zabawne również dla innych.

Akcję na facebooku znajdziecie tutaj. Organizuje ją Stowarzyszenie Empatia – http://empatia.pl/

Jak wynika z badania* przeprowadzonego przez TNS OBOP na zlecenie Banku Ochrony Środowiska – „Postawy Polaków wobec ochrony środowiska i oszczędzania energii” – dwóch na trzech z nas twierdzi, że segreguje śmieci. A 64 proc. badanych kupuje energooszczędne żarówki oraz sprzęty AGD i RTV o niskiej energochłonności. Co więcej, prawie trzy czwarte Polaków wierzy, że działania jednostki mają realny wpływ na ochronę środowiska. A to już naprawdę miła niespodzianka. Polska specyfiką jednak jest to, że dokładnie taki sam odsetek nie postrzega zachowań innych obywateli jako proekologiczne. Klasycznie widzimy więc źdźbło o oczach innych, a w swoich nie dostrzegamy belki.

Kolejne zadziwiające wnioski płyną z badania naszego nastawienia do segregacji odpadów domowych. O dziwo w tym zestawieniu przodują wsie. Trzech na czterech jej mieszkańców deklaruje zaangażowanie w tym temacie, podczas gdy w miastach (100-500 tys. osób) robi to tylko zaledwie co drugi badany.

Z badań TNS OBOP wynika także, że najwięcej postaw proekologicznych obserwujemy wśród osób po 30 roku życia. Co także – trzeba przyznać – jest raczej zaskakujące. Warto dodać – i tutaj już bez niespodzianek – że bardziej przyjazne środowisku są kobiety (53 proc. do 47 proc. mężczyzn). Zastanawiający jest natomiast fakt, że zaledwie 40 proc. osób deklarujących się jako proekologiczne, byłoby skłonne zapłacić więcej za ekologiczny produkt.

Wzrost świadomości ekologicznej Polaków potwierdzając nie tylko badania opinii publicznej, ale także liczby. Tylko sam Bank Ochrony Środowiska w ostatnich pięciu latach przyznał ponad trzykrotnie więcej kredytów na odnawialne źródła energii, niż w czasie całej swojej poprzedniej działalności. Co drugi z tych kredytów przeznaczono na kolektory słoneczne. Na marginesie można dodać, że najbardziej popularnym jest obecnie Słoneczny EKOkredyt, przeznaczony na zakup i montaż kolektorów do podgrzewania wody użytkowej (również dla wspólnot mieszkaniowych). Popularność zawdzięcza 45 proc. dopłacie z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Pisaliśmy już o tym w naszym dziale „Porady”. Czytelników zachęcamy do zainteresowania się tym rozwiązaniem.

–

* Badanie zrealizowano techniką bezpośrednich wywiadów na grupie tysiąca osób powyżej 15 roku życia.

Egedal była pierwszą duńską gminą, która postanowiła na większą skalę zmniejszyć zużycie energii. O budowie nowej wsi, składającej się z samych energooszczędnych budynków, zdecydowała już siedem lat temu. W 2004 roku kupiła teren – 100 hektarów – pod tę inwestycję. Wybrała go tak, by przyszli mieszkańcy wsi do najważniejszych instytucji, takich jak szkoła, ratusz czy sklep, mogli chodzić na piechotę zamiast wsiadać w auto. Cały zakupiony grunt podzieliła na mniejsze działki budowlane, które zaczęła sprzedawać mieszkańcom. Stawiała im jednak warunek: wybudowane tam domy muszą zużywać o 70 proc. mniej energii niż tradycyjne budynki. Pierwsze efekty są bardzo zachęcające. Koszt ogrzewania już istniejących domów w Stenlose to średnio 400 euro rocznie. To dużo mniej niż wydatki na ogrzanie w Polsce węglem, czyli najtańszym u nas paliwem, 150-metrowego domu.

Domy w Stenlose są zbudowane z wykorzystaniem energooszczędnych technologii i materiałów budowlanych, wyposażone w kolektory słoneczne i ogniwa fotowoltaiczne. Każdy z budynków posiada zbiornik na deszczówkę, która służy do prania i spłukiwania toalet. Wieś celowo usytuowano blisko stacji kolejowej, by mieszkańcy, chcąc gdzieś pojechać, mogli zamiast autem przemieszczać się pociągiem.

Rockwool, Egedal Kommune

Wywiad z Marcinem Prokopem*

Rozmawiają: Wiktoria Głodowska i Tomasz Bielan, fot. Tomasz Bergmann

Równo przed rokiem razem z Dorotą Wellman w ramach akcji ekologicznej posadziliście po drzewku na Hali Boraczej. Duże urosły przez ten czas?

Następnego dnia już ich nie było. Ktoś je w nocy ukradł. Wykopał i prawdopodobnie posadził we własnym ogródku. Chyba jako swego rodzaju trofeum – drzewko Wellman, drzewko Prokopa. Nie wiadomo, czy śmiać się czy płakać. W każdym razie na tym przykładzie doskonale widać, że możemy ludzi uświadamiać ekologicznie, możemy im sugerować różne rzeczy, ale i tak jedną akcją nie zmienimy ich mentalności. Dlatego mam dużo dystansu i dużo, że tak powiem, zdrowego cynizmu do działań ekologicznych. Być może bywają one nawet pr-owym sukcesem, ale chyba rzadko przynoszą pożądany skutek.

Czyli twoim zdaniem należałoby zaprzestać takich akcji?

Tego nie powiedziałem. Wiecie przecież, że informacja powtórzona po stokroć uprawomocnia się w świadomości opinii publicznej jako fakt. Pozostaje jednak opowiedzieć sobie na pytanie, jakiego rodzaju jest to przekaz. Dla mnie na przykład nie ulega wątpliwości, że ekologię promuje się dzisiaj jako modę. Z tego z kolei korzystają chociażby firmy motoryzacyjne. Niektóre samochody nagle stały się ekologiczne. Nie jestem aż tak naiwny, żeby wierzyć w te wszystkie marketingowe sztuczki typu „blue efficiency” i nowe systemy oszczędzania paliwa, które wprowadzili ostatnio producenci aut. Wiadomo, że na fali zainteresowania ekologią chcą po prostu opchnąć więcej swoich samochodów, a różnica w zużyciu paliwa wersji pseudo-eko jest minimalna.

Rozumiemy, że na pewno sam takim nie jeździsz. Ale czy chociaż stosujesz eko-jazdę?

Za bardzo kocham samochody, żeby wyrzekać się przyjemności płynącej z jazdy, a do tego niestety sprowadza się eko-jazda. Taki mały egoizm. Mam nadzieję, że Matka Ziemia mi go wybaczy.

I nie przemawia do ciebie efekt skali? Gdyby wszyscy jeździli oszczędniej, mogłoby być w atmosferze nawet do 20 proc. spalin mniej.

Jakoś nie wierzę, że uda się przekonać choćby połowę (śmiech). Moim zdaniem to pozorowane działanie, które chwilowo ma uspokoić sumienie. Bo efekt długoterminowy wydaje mi się wątpliwy. Tak naprawdę policzono, że więcej dwutlenku węgla do atmosfery emitują pierdzące krowy niż samochody. Brzmi jak żart, ale są na ten temat oficjalne badania.

Chcielibyśmy poznać twórców takich badań. Ale mniejsza o pierdzące krowy. Samochody nie są odpowiedzialne tylko za emisję dwutlenku węgla…

A macie jakiś pomysł, czym samochody zastąpić? Rowerami? Autami elektrycznymi? A co z utylizacją baterii? Moim zdaniem mamy do czynienia z demonizowaniem zagrożeń, które niesie ze sobą motoryzacja. Przyglądałem się kiedyś statystykom dotyczącym tego zjawiska i doszedłem do wniosku, że nie ma nad czym histeryzować. Uważam, że ekolodzy działają zwykle nie na tych polach, na których ich praca mogłaby przynieść największy efekt.

Zamieniamy się w słuch.

Podoba mi się kierunek, w którym idzie myślenie o energetyce globalnej. Prowadziłem niedawno konferencję STOEN-u i słyszałem wiele interesujących głosów na ten temat. Nie ulega kwestii, że dzisiaj kluczową sprawą dla świata jest przestawianie globalnej produkcji energetycznej na odnawialną. Takie myślenie bardzo mi się podoba. Tutaj rzeczywiście można mieć konkretny wpływ na bilans ekologiczny całej planety. Działania na tym polu, powinny przynieść o wiele lepsze efekty od przekonywania ludzi, żeby wyłączali światło, kiedy wychodzą z łazienki.

W ogóle nie wierzysz w metodę małych kroków, w to że oszczędzanie energii ma sens?

Wmawianie ludziom, że tylko i wyłącznie gaszenie światła, używanie ekologicznych torebek, albo eko-jazda mogą korzystnie wpłynąć na ekologiczny bilans świata jest po prostu demagogią. Jeżeli zsumujemy te wszystkie małe krople, no to pewnie gdzieś tam rzeczywiście uzbiera się może nawet i cała szklanka. I żeby było jasne, uważam, że ta szklanka też oczywiście jest ważna – nie ma natomiast realnego wpływu na kondycję całej planety. Mimo to, używam ekologicznych toreb, mam w domu energooszczędne żarówki, bo wiem, że jeśli takich jak ja będzie więcej, to może to dać pozytywny skutek – nie tyle ekologiczny, co raczej społeczny. Dlatego, kiedy mogę, staram się dawać dobry przykład. Oprócz jazdy samochodem.

Twoim zdaniem facet jeżdżący małym, miejskim, ekonomicznym samochodem
to obciach?

Myślę, że facet bez kompleksów może równie dobrze jeździć na rowerze i na wielbłądzie i czuć się tak samo męsko. Ja jeżdżę dużym autem z konieczności, bo często wożę nim rodzinę.  Gdybym kupił drugi samochód, taki „ekologiczny”, to dopiero byłoby – moim zdaniem – działanie bardzo nieekologiczne.

A dlaczego na przykład nie jeździsz rowerem po Warszawie?

Jeżdżę rekreacyjnie. A nie dlatego, że jestem proekologiczny. Nie wyobrażam sobie, że mógłbym jeździć rowerem do pracy. Kierowcy w Warszawie są szczególnie niebezpieczni dla rowerzystów. Nie chcę, żeby moja córka została sierotą przez to, że tata pojechał na rowerze do roboty. Uważam, że to jest nasz wielki problem, że warszawiacy nie mogą masowo przesiąść się na rowery, tak jak na przykład mieszkańcy Kopenhagi. To kwestia infrastruktury. Zamiast promować eko-jazdę, radziłbym ekologom, żeby zajęli się skutecznym lobbowaniem za stworzeniem w Warszawie wygodnej sieci ścieżek rowerowych. Przecież we wspomnianej Kopenhadze można bezkolizyjnie dojechać rowerem w dowolne miejsce, nie czując się zagrożonym przez jakiegoś psychopatę drogowego za kierownicą samochodu.

Warszawa jednak powoli zmienia się na lepsze. Co na przykład sądzisz o
bus-pasach?

Szczerze ich nie cierpię. Ale rozumiem ich istnienie i staram się podchodzić do tego tematu racjonalnie, nie emocjonalnie.

Rozumiemy, że z komunikacji miejskiej nie korzystasz.

Trudno sobie wyobrazić, żebym prowadząc tryb życia, polegający na wiecznym byciu w niedoczasie zdawał się na działanie komunikacji miejskiej. To po pierwsze. A po drugie, codziennie jeżdżę objuczony tonami różnych gratów. Nie dałbym rady autobusem.

Ale z pewnością dałbyś radę zamienić wannę na prysznic. Z dobrze poinformowanych źródeł wiemy, że codziennie rano wylegujesz się w wannie – czyli marnujesz wodę…

Zdziwię was. Wcale nie zużywam do tej kąpieli więcej wody niż osoby, które biorą prysznic. Dokonałem kiedyś z ciekawości takiego porównania. Po dokładnym wyliczeniu okazało się, że do kąpieli w wannie wystarcza mi dokładnie taka sama ilość wody. Nie trzeba po prostu nalewać po brzegi. Macie na mnie jeszcze jakieś inne ekologiczne haki?

(Śmiech). Powiedz, czy wiesz jak kupować jajka.

To chyba bardziej ideologia, niż ekologia. Ale tak, wiem. Nie kupuję jajek oznaczonych „trójką”, bo jestem przeciwko takiemu barbarzyństwu jak klatkowa hodowla kur. Wybieram jaja z zerem – czyli te od kur szczęśliwych.

Jesteśmy pod coraz większym wrażeniem. To teraz sprawa futer. Kupujesz swojej kobiecie?

Ani jej, ani mnie naturalne futra się nie podobają. Sprawa więc rozwiązuje się sama. Poza tym uważam, że zabijanie zwierząt dla futer jest takim samym barbarzyństwem jak klatkowa hodowla kur. I mówię to nie jako zaciekły obrońca praw zwierząt, bo jem przecież mięso. Po prostu sama myśl o tym, że dla przyjemności i próżności jakiejś baby, męczy się lisy, jest obrzydliwa. Nie oznacza to jednak, że na przykład popieram tych, którzy kobiety ubrane w futra, polewają farbą. Każda forma terroryzmu nawet w słusznej sprawie, zawsze źle się kończy. To bardzo głupi pomysł, żeby siłą wymuszać swoje racje. Polecam przestudiować historię Grupy Baader-Meinhoff. Taka lektura przydałaby się szczególnie niektórym tak zwanym walczącym ekologom. Bo to przez nich wielu ludziom słowo „ekolog” kojarzy się ze słowem „oszołom”.

Twoim zdaniem przydałby się w Polsce program telewizyjny, który odkłamywałby takie stereotypy, a przy okazji promował zachowania ekologiczne?

Sam program niczego nie zmieni. Musiałby to być element jakiejś większej całości, spójnej koncepcji. Jakiej, nie wiem. Powiedzmy, że w tej chwili nie potrafię odpowiedzieć. Zadajcie jakieś inne pytanie. Na pewno macie coś o seksie. W każdym wywiadzie musi być coś o seksie…

Niestety, chyba źle się przygotowaliśmy. Mamy jednak pytanie o polskie plaże. Możemy dla podgrzania atmosfery założyć, że chodzi o konkretną plażę nudystów… Leżysz na niej i co cię bardziej denerwuje, niedopałki wciskane w piach, czy dziki seks na wydmach?

Wiadomo, że wstęp na wydmy jest zakazany. Wybór jest więc prosty – bardziej denerwują mnie niedopałki (śmiech). W ogóle sprawa śmiecenia wokół siebie to jakaś nasza polska specjalność. Jako społeczeństwo nie mamy nawyku sprzątania po sobie. Warszawska akcja rozdawania przyrządów do sprzątania psich kup nic nie dała. Nadal żyjemy w obsranym mieście. To jest kwestia jakiejś chorej mentalności. Dzisiaj na przykład jadąc do pracy widziałem gościa, który stojąc na przejściu dla pieszych obok śmietnika, całą zawartość swoich kieszeni wyrzucił na chodnik. Nie wiem ile jeszcze akcji i reklam społecznych trzeba zrobić, żeby takie zachowania wyplenić.

Sam dałeś już twarz wielu takim akcjom. Czy uważasz, że gwiazdy godzą się na takie wykorzystanie swojego wizerunku z przekonania, czy traktują sprawę jako element dobrego PR?

Trudno mi oceniać innych, natomiast nawet jeżeli robią to tylko z troski o własny PR, nie można odmówić temu działaniu szlachetnej intencji. Pobudki nie są ważne, liczy się efekt. Wydaje mi się, że część osób traktuje takie akcje, jako pewien haracz za popularność. Co w tym złego? To akurat bardzo dobry sposób na wykorzystanie popularności. Ja biorę udział w tego typu akcjach z przekonania, ale też nie mam zamiaru nikogo oszukiwać – dobro naszej planety nie spędza mi snu z powiek. Staram się swoją ekologiczną świadomość budować stopniowo. Nie na zasadzie, że noszę lniane ciuchy, zapuszczam włosy i palę eko-zioła. Mam inne priorytety. Walkę o bardziej zielony świat zostawiam ludziom, którzy się temu poświecili bez reszty – misjonarzom ekologicznej nowiny.

A na tle swoich znajomych, uważasz, że jesteś bardziej ekologiczny, czy mniej?

Jestem zupełnie przeciętny.

-

Marcin Prokop* ma 33 lata. Z wykształcenia finansista, z zamiłowania dziennikarz. Pisywał dla „Przekroju”, „Gali”, „Wprost” i „Glamour”. Pracował jako Product Manager w BMG. Przez dwa lata był dyrektorem marketingu wydawnictwa Machina Press, by potem w wieku 23 lat zostać redaktorem naczelnym „Machiny”. Po jej upadku związał się z MTV. Był jurorem w trzeciej edycji „Idola”. Od 2004 roku pojawiał się na antenie TVP. Prowadził m.in. „Młode wilki”, „Prokop i panny” oraz programy w duecie z Dorotą Wellman – „Podróże z żartem” i „Pytanie na śniadanie”. Był redaktorem naczelnym magazynu „Film”. Od września 2007 roku pracuje w TVN, prowadząc wraz z Dorotą „Dzień dobry TVN”. W swoim dorobku ma też „Motoszoł” oraz „Clever – widzisz i wiesz”. Prowadził również programy „Mam talent” oraz , „Turbo ring” i „Automaniak”.

-
Podyskutuj na

Prawdziwy Twizy Z.E to dwumiejscowy, ultrakompaktowy pojazd (2,30 m długości i zaledwie 1,13 m szerokości) stworzony do poruszania się po mieście. Silnik elektryczny o mocy 15 kW (20 KM) dzięki sięgającemu 70 Nm momentowi obrotowemu i niewielkie masie całości (420 kg łącznie z akumulatorami) pozwala uzyskiwać przyspieszenia porównywalne z motocyklem o pojemności skokowej 125 cm3. Pojazd rozwija maksymalną prędkość 75 km/h. Litowo-jonowe akumulatory mieszczą się pod siedzeniami. Doładowuje się je za pomocą kabla podłączanego do zwykłego domowego gniazda. Trwa to maksymalnie 3,5 godziny. Wiadomo, że Twizy Z.E na pewno nie trafi do produkcji. Renault zapowiada jednak, że do 2012 roku zaprezentuje niewielki samochód miejski oparty na rozwiązaniach tego auta koncepcyjnego.

Twizy’ym pojeździmy więc tylko w „Simach”. Oprócz tego auta, w pakiecie Electric Vehicle Pack na graczy będą też czekać takie rozwiązania jak wirtualne panele słoneczne czy elektrownie wiatrowe, które można postawić obok swojego domu. Nie będzie to jednak „sztuka dla sztuki”. Wykorzystanie ekologicznych usprawnień pozwoli zmniejszyć cotygodniowe rachunki za energię elektryczną wirtualnej „simowej” rodziny gracza.

wirtualnemedia.pl, motonews.pl

foto: Electronic Arts

Ładowarki (do telefonów, notebooków i innego sprzętu) pobierają prąd z gniazdka, nawet gdy naładują akumulatory do pełna.

Może to niewielkie ilości energii, ale gdyby zsumować cały czas, gdy niepotrzebnie trzymamy naładowane urządzenia podłączone do prądu i pomnożyć przez ludzi, którzy tak robią, otrzymamy przerażający wynik marnotrawstwa. Jak temu zaradzić?

Conor Klein , student Rhode Island School of Design zaprojektował urządzenie Leech Plug, którego nazwę można przetłumaczyć jako „kabel pijawka”. Tak jak zwierzęcy protoplasta, przedłużacz – gdy podłączone do niego urządzenie z ładowarką „nasyci się prądem” – sam odpada od żywiciela, czyli w tym wypadku, od gniazdka. Dzięki temu szybko, automatycznie i definitywnie przestajemy niepotrzebnie czerpać energię. Genialne w swej prostocie. Jedynym minusem jest to, że to tylko projekt, ale nie możemy już się doczekać, kiedy te „pijawki” trafią do masowej produkcji.

conorklein.com/index.php?/ongoing/outlet-regulator/

-
Podyskutuj na

Państwowy Fundusz Termomodernizacji i Remontów to dziś w Polsce główne źródło dotacji na ocieplanie budynków. Udzielana przez fundusz specjalna premia, o którą mogą także starać się właściciele domków jednorodzinnych, szła dotąd na spłatę części (20 proc.) kredytu, zaciągniętego na termomodernizację – by dostać tę dotację, trzeba było najpierw wziąć kredyt na ocieplenie domu.

Po wejściu w życie sejmowej nowelizacji osoba czy instytucja, która chce ocieplić budynek, nie będzie musiała na ten cel zaciągać kredytu, by dostać premię termomodernizacyjną. Będzie mogła składać wniosek o nią bezpośrednio do Banku Gospodarstwa Krajowego (zawiadującego Funduszem Termomodernizacji i Remontów), a nie – jak dotychczas – za pośrednictwem banku kredytującego inwestycję.

To bardzo dobra zmiana, bo rozszerzy dostęp do dotacji termomodernizacyjnej. Wielu Polaków wciąż niechętnie bierze kredyt na remont domu i woli go finansować z własnych środków. Z prostego powodu: by nie płacić bankowi odsetek.

PAP

Jeszcze dziś deweloperzy i spółdzielnie powszechnie budują bloki z własnymi kotłowniami gazowymi. Kiedyś było to całkiem dobre rozwiązanie, ale gaz tak podrożał, że opłaty za ogrzewanie w takich budynkach mogą być naprawdę słone. Dlatego warto rozważyć podłączenie się do miejskiej sieci ciepłowniczej, do której trafia ciepła woda ogrzana w zbiorczej kotłowni, ciepłowni albo elektrociepłowni, korzystających na ogół z węgla.

W nowo budowanych blokach instalacja grzewcza musi być tak zaprojektowana, by można było zamontować w każdym mieszkaniu licznik ciepła – urządzenie, dzięki któremu płacimy tylko za to ciepło, które zużyjemy.

Nawet jeśli mieszkamy w niedawno oddanym budynku i nie mamy ciepłomierza, możemy go założyć.

Większość polskich osiedli to wciąż bloki z wielkiej płyty z czasów komuny. W latach 80. XX wieku w ramach programu dotacji z budżetu państwa na ocieplanie budynków okładano styropianem setki bloków w całej Polsce, warstwą o grubości jedynie 5–6 centymetrów. Z budynków ocieplonych w ten sposób wciąż ucieka za dużo ciepła i szybciej niszczeją elewacje. Tak zaizolowane ściany nie tylko pękają, pokrywają glonami i grzybami, ale coraz częściej warstwa styropianu wraz z tynkiem odpada od ścian.

Na szczęście technika idzie wielkimi krokami do przodu. Jest już w Polsce technologia, która pozwala – zamiast zrywać stare, zbyt cienkie ocieplenie – wzmacniać jego przyczepność do ściany i nakładać na nie nową warstwę styropianu.

Doraźne sposoby na mniejsze rachunki za ogrzewanie w bloku z wielkiej płyty są tylko dwa. Pierwszy to mobilizowanie władz spółdzielni czy wspólnoty mieszkaniowej do przeprowadzenia termomodernizacji budynku, przykręcanie grzejników na klatkach schodowych i wymiana na nich nieszczelnych okien.

Druga metoda to montaż tzw. podzielników ciepła, które zastępują ciepłomierze i też mają umożliwić lokatorom rozliczanie się na zasadzie: płacę tylko tyle, ile zużywam.

Podzielniki, montowane na kaloryferach, nie są klasycznymi ciepłomierzami, ale umożliwiają wyliczenie, za pomocą programów komputerowych, ile ciepła zużyliśmy.