Każdy z nas może wpłynąć na to, które ryby będą łowione, wybierając w sklepach i restauracjach te gatunki, których liczebność jest na stabilnym poziomie i te, które posiadają certyfikaty gwarantujące, że ich połowy lub produkcja nie szkodzą środowisku. Ograniczając lub całkowicie rezygnując z zakupu zagrożonych gatunków, dajemy producentom jasny sygnał, że nie akceptujemy ich dalszego połowu.

Z badań przeprowadzonych na zlecenie WWF przez Millward Brown SMG/KRC wynika, że mimo że zdecydowana większość Polaków (63%) zdaje sobie sprawę, że wiele gatunków ryb jest zagrożonych wyginięciem, rzadko ma to wpływ na ich świadomość konsumencką i zachowania w momencie dokonywania zakupów. Kupując ryby, nie zwracamy uwagi na elementy związane z ekologią (certyfikat ekologiczny lub to czy ryba jest zagrożona). Mają one znaczenie tylko dla około 5% respondentów. Niewiele wiemy o zagrożonych gatunkach żyjących w Bałtyku. Wymieniano wśród nich najczęściej łososia bałtyckiego i dorsza, jednak taką świadomość miało zaledwie 17-18% ogółu respondentów badania. Te wyniki pokazują, jak istotne jest dostarczenie Polakom informacji, na temat tego, jakie gatunki ryb powinni wybierać w sklepie.

Długo żyliśmy w przekonaniu, że zasoby ryb i innych organizmów morskich są niewyczerpalne. Sytuacja ta uległa jednak zmianie – nowoczesne, intensywne metody połowów spowodowały, że zasoby ryb gwałtownie maleją. Nasze codzienne decyzje mogą ocalić wiele gatunków. Należy przestać spożywać zagrożone gatunki, takie jak łosoś bałtycki, sola czy węgorz. W ten sposób dajemy im czas aby rozmnożyły się na tyle licznie, że przestanie im grozić wymarcie. Możemy zamiast nich jeść ryby, których zasoby są na stabilnym poziomie. W poradniku WWF mają one bezpieczne, zielone światło. Należą do nich między innymi flądra, makrela, sandacz czy miętus – mówi Piotr Prędki, Specjalista projektu Zrównoważone rybołówstwo WWF Polska.

WWF apeluje, aby zwracać uwagę na to, skąd pochodzi ryba, którą kupujemy. Zasoby danego gatunku w jednym akwenie mogą być stabilne, podczas gdy w innym akwenie – bardzo niskie. Zgodnie z unijnym prawem wszystkie produkty rybne oraz owoce morza na rynku wspólnotowym powinny posiadać na etykiecie informację, gdzie dany gatunek został złapany i czy pochodzi z hodowli. Dzięki temu możemy mieć pewność, że kupujemy produkty rybne pochodzące z populacji, którym nie zagraża wymarcie i których połowy i hodowla nie szkodzą środowisku. Niestety w Polsce często te przepisy nadal nie są przestrzegane i egzekwowane. Wybór niezagrożonych gatunków powinien ułatwiać konsumentom także certyfikat MSC (the Marine Stewardship Council, MSC), który gwarantuje, że produkty spełniają określone standardy ekologiczne. W Polsce produktów z certyfikatem MSC jest wciąż stosunkowo niewiele. WWF ma nadzieje, że ich liczba oraz popyt na nie będą ciągle wzrastać, podobnie jak w innych państwach europejskich.

Z pełnym raportem i poradnikiem można się zapoznać TUTAJ

źródło: Greenpeace, ilustracja: wikipedia

Gdzieniegdzie słychać jednak głosy oburzenia, jakoby robiono z igły widły. Niesłusznie. Nawet wydawałoby się minimalne złe praktyki wielkich korporacji, należy napiętnować. A Greenpeace do rzeczy podszedł ponadto z humorem.

„SZOK! Wczoraj Ken ujawnił kulisy swojego rozstania z Barbie. W oświadczeniu Kena czytamy – Nie spotykam się z laskami, które rżną lasy!. Koniecznie okaż mu swoje wsparcie na greenpeace.pl/ken” – czytamy w oświadczeniu GP dla mediów. Trzeba przyznać, że akcja jest bardzo pomysłowa. Gorąco ją popieramy. Cały świat zna lalki Barbie. Dzięki pomysłowi GP cały świat usłyszy teraz o tym w jakie pudełka firma Mattel pakuje swoje zabawki.

Tanie, jednorazowe pudełka, w których mieszka Barbie pochodzą od koncernu Asia Pulp and Paper (APP), który by produkować papier rżnie lasy deszczowe i osusza torfowiska w Indonezji. Te działania to katastrofa dla klimatu, rdzennych społeczności, zagrożonych gatunków, takich jak np. tygrys sumatrzański…

„Bezpowrotnie tracimy bezcenne lasy deszczowe i siedliska zwierząt – wszystko po to, by Barbie mogła się owinąć w tanie, jednorazowe opakowanie. Mattel musi położyć kres uzależnieniu Barbie od niszczenia lasów naturalnych i natychmiast przestać używać produktów APP” piszą działacze Greenpeace. A my wraz z nimi zachęcamy: Dołącz do Kena i wyślij wiadomość do firmy Mattel.

W zeszłym roku w podobnej akcji, udało się przekonaćNestlé, by usunęło z łańcucha swoich dostawców firmy prowadzące rabunkową gospodarkę leśną. To pokazuje, że RAZEM mamy wielką siłę.

Według systematyki orłami są tylko jastrzębiowate z podrodziny Aquila (łac. orzeł), a bielik należy do podrodziny Haliaeetus (po polsku orłan). Odrzucając wszelką wiedzę heraldyczną można spojrzeć na nasze godło przez pryzmat wiedzy przyrodniczej. Pewne jest, że w naszym godle widnieje symbol ptaka. Na pierwszy rzut oka widać że jest to ptak należący do rzędu szponiaste (dawniej drapieżne) gdyż posiada długie ostro zakończone szpony, które ptakom tego rzędu służą do polowania. Tyle pewników, reszta rozważań to już tylko domysły i legendy.

W naszym kraju gniazduje 5 gatunków orłów: orzeł przedni, orzeł stepowy, orlik krzykliwy, orlik grubodzioby oraz orzełek. Można przyjąć że na symbol ptaka narodowego powinniśmy wybrać największego z naszych orłów czyli orła przedniego (rozpiętość skrzydeł 190-230cm). Bielik w tej konkurencji wypada troszkę lepiej – rozpiętość skrzydeł 200 – 245 cm, co daję mu miano największego ptaka drapieżnego Polski. Punkt dla orłanów. Dziób też wskazuje na bielika, gdyż tylko on posiada równie żółty i potężny, co ptak widniejący na godle RP.

Może więc kolor jest cechą rozstrzygającą? Niestety próżno na świecie szukać białego orła. Legenda mówi o naszym praojcu Lechu, który w okolicach Poznania ujrzał na tle zachodzącego słońca białego orła z młodymi, co go zainspirowało do założenia grodu Gniezno i wyboru orła na symbol wszystkich Polaków. Lech mógł się pomylić i nazwać orłem rybołowa, który od spodu jest rzeczywiście biały. Oczywiście rybołów orłem nie jest.

Kolejną wskazówkę podsuwa XVI wieczny kronikarz Marcin Bielski, który sugeruje że założyciel Gniezna Lech wybrał to miejsce z powodu licznych orlich gniazd. Orły są ptakami silnie broniącymi swojego terytorium przed przedstawicielami tego samego gatunku. Cecha ta bardzo utrudnia zakładanie licznych gniazd na małym obszarze. Problemu z tym nie ma Bielik, który broni tylko niewielkiego rewiru gniazdowego. Nad Zalewem Szczecińskim są miejsca gdzie z jednego gniazda Bielika widać gniazdo kolejnej pary.

Symbol orła towarzyszy naszym pierwszym męczennikom – świętemu Wojciechowi i Stanisławowi. W obu przypadkach legendy głoszą że orły strzegły zwłok świętych. To zachowanie idealnie pasuje do bielika, który swoją dietę chętnie uzupełnia padliną i nie przeszkadza mu towarzystwo innych bielików.

Pierwszym ptasim symbolem w historii polski jest srebrny denar Bolesława Chrobrego z początku X wieku. Rysunek ponoć przedstawia orła. Można w nim równie łatwo dopatrzeć się pawia – symbol kojarzony z majestatem władcy, jak i głuszca – przypuszczalny symbol księcia Polan. Za orłem przemawiają jednak kropki na piersi typowe dla młodocianych orlików grubodziobych i krzykliwych.

Reasumując: nasze godło projektu profesora Zygmunta Kamińskiego z pewnością jest inspirowane  bielikiem, a nie orłem. To z kolei zbliża nas to do Amerykanów, których symbolem jest bielik amerykański – czyli orłan.

Ptaki w godłach państw:

Bahamy: flaming (Phoenicopterus ruber)

Australia: struś emu

Kolumbia: kondor wielki

Papua Nowa Gwinea: ptak rajski

Północny Cypr: gołąb

Gwatemala: kwezal herbowy

Saint Lucia: papuga

Sudan: sekretarz (Sagittarius serpentarius)

Na zdjęciach opublikowanych w serwisie http://www.seaturtle.org widać niepożądaną treść żołądków żółwi zielonych. Te morskie giganty (pancerz osiąga nawet do 1,5 metra długości, a waga do pół tony) żywią się głównie roślinami, ale także i meduzami. Tych ostatnich żółwie nie są jednak w stanie odróżnić od dryfujących w morzu… torebek plastikowych. Podobnie rzecz się ma z innego rodzaju śmieciami, które w wodzie wyglądają jak smakowite kąski.

Z badań przeprowadzonych przez organizację „Turtle Tidings”, działającej w sieci jako http://www.seaturtle.org wynika, że ponad trzy-czwarte żółwi zielonych omyłkowo żywi się plastikiem. A problem nie dotyczy jedynie żółwi. Śmiercionośne śmieci znajdowane są także w brzuchach innych morskich stworzeń – nie wykluczając waleni i ptaków.

fot.Victoria González Carman, Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 License

W tym roku największa na świecie giełda tuńczyków w Japonii pobiła kolejny rekord. Za jednego tuńczyka błękitnopłetwego zapłacono prawie 400 tyś. dolarów. Cena jednego kilograma tej ryby osiągnęła tym samym pułap ponad tysiąca stu dolarów. Trzeba przyznać, że taka kwota robi wrażenie – niestety bardzo smutne.

Tuńczyk błękitnopłetwy jest największym gatunkiem tej ryby i osiąga nawet 700 kilogramów. Zbyt obfite połowy doprowadziły do tego, że Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) sklasyfikowała tuńczyka błękitnopłetwego jako gatunek w wysokim stopniu zagrożony wyginięciem. Od lat 70. populacja tego gatunku ryby spadła aż o 80 procent!!! Tymczasem wciąż się ją masowo odławia, w czym celują przede wszystkim Japończycy.

Podobnie rzecz się ma z polowaniami na walenie. To z nikim innym tylko właśnie z japońskimi kutrami ekolodzy z organizacji Sea Shepherd  toczą wojny o wieloryby na wodach Antarktyki – o czym pisaliśmy już wielokrotnie.

Niepohamowane apetyty Japończyków na mięso zwierząt ginących gatunków są powszechnie znane. Procentowo mieszkańcy kraju kwitnącej wiśni to najwięksi konsumenci owoców morza na świecie. Zastanawiające, że naród, który tak bardzo dba o oszczędzanie wody pitnej i promowanie alternatywnych źródeł energii, jest jednocześnie tak bardzo nieczuły na problem masowego wyniszczania gatunków.

fot. wikipedia

Szanowni Państwo,

Morświn niezwykle sympatyczny kuzyn delfina, jest krytycznie zagrożony wyginięciem. Naukowcy szacują, że obecnie w Morzu Bałtyckim żyje ich zaledwie 100! To zdecydowanie za mało, żeby mogły przetrwać.

Dlatego zwracam się do Państwa ponownie z prośbą o pomoc. Proszę przekazać nam darowiznę i ratować z nami te piękne ssaki. Już 35, 70 lub 100 złotych pozwoli nam obserwować i badać morświny.

Obecnie gromadzimy pieniądze na niezwykle istotne działanie, jakim jest monitoring polskiego wybrzeża z powietrza. Wykonując kilkanaście tysięcy zdjęć z samolotu będziemy mogli precyzyjnie określić miejsca, gdzie żyją morświny nie zakłócając ich spokoju oraz stworzyć dla nich program ochronny.

Mamy nadzieję, że z Państwa pomocą uda nam się ocalić morświny od wyginięcia.

Serdecznie dziękuję za pomoc i życzę dużo pomyślności w Nowym Roku.

Anna Dębicka

Kierownik projektu „Ssaki bałtyckie”

TUTAJ MOŻNA PRZEKAZAĆ DAROWIZNĘ ON-LINE

Próbując rewitalizować swoje morze Tajlandia zdecydowała się na radykalne i bardzo kontrowersyjne posunięcie. 9 sierpnia zatopiono w morzu kilkadziesiąt starych ciężarówek i wycofanych z użycia czołgów, licząc na to, że na rdzewiejących powierzchniach szybko zadomowią się skorupiaki i inne formy życia, które z kolei staną się pożywieniem dla ryb.

„Rybołówstwo jest kluczową gałęzią tajskiej gospodarki” – donoszą bezrefleksyjnie agencje prasowe. Niestety jak widać nie na tyle kluczową, aby o nią rozsądnie dbać. Smutnym komentarzem do żenującego spektaklu „ratowania” morza przez jego zaśmiecanie może być chyba tylko powiedzenie „Taj niemądry nawet po szkodzie” :-(

Jedyne pociesznie w tym, że oprócz wrzucania do morza sprzętów z demobilu rząd w Bangkoku zarządził 3-miesieczny zakaz połowów w wybranych rejonach Zatoki Tajskiej.

AFP, Reuters, PAP, fot. www.thaiphotoblogs.com

Oto film z tego wydarzenia oraz link do GALERII ZDJĘĆ

Realizacja planu rozpocznie się w Liberii, gdzie 40 proc. lasów zagrożonych jest przez rolnictwo, górnictwo i nadmierną wycinkę. W największym skrócie polegać ma on na przeznaczeniu części sum wydawanych przez kraje rozwinięte w celu ograniczania emisji CO 2 do atmosfery na finansowanie ochrony lasów w ubogich krajach tropikalnych.

„Zmniejszenie ilości węgla w powietrzu to nowy produkt, który Afryka może zaoferować społeczności światowej“ – podkreślił Ravi Prabhu, odpowiedzialny w organizacji Program Środowiskowy ONZ (UNEP) za ochronę lasów i przeciwdziałanie zmianom klimatycznym.

Lasy to jeden z głównych czynników hamujących ocieplanie się klimatu. Według banku Światowego zmniejszanie się ich powierzchni to źródło 1/5 emisji gazów cieplarnianych do atmosfery. Z danych UNEP wynika z kolei, że w ciągu ostatnich 10 lat Afryka utraciła 3,4 mln ha dżungli.

Drzewa wychwytują związki węgla i dzięki fotosyntezie przekształcają je w tlen. Oblicza się, że jeden hektar lasu w Liberii może zaabsorbować 100-300 ton dwutlenku węgla. Na rynku handlu emisjami można go „sprzedać“ po 12-26 USD za 1 tonę. Jeśli nadzieje związane z REDD się ziszczą Afryka może zarobić na ochronie swych lasów miliardy dolarów. Oprócz Liberii UNEP zamierza wdrożyć program pilotażowo także w Demokratycznej Republice Konga, Gabonie, Ghanie, Kenii i na Madagaskarze oraz w kilkunastu krajach w innych częściach świata. Jeśli wprowadzą one konieczne regulacje w prawie, pieniądze mogą zacząć wpływać już za około 5 lat.

„Potencjał Afryki jest w tej dziedzinie ogromny, ale wyzwania jakim trzeba sprostać, by go wykorzystać, są równie wielkie“ – podkreślił jeden z szefów Międzynarodowego Stowarzyszenia Handlu Emisjami, Kim Carnahan. Ravi Prabhu stwierdził, że największą uwagę trzeba zwrócić na przeciwdziałanie korupcji i stworzenie infrastruktury, zapewniającej uczciwy podział należności „z węgla“. „Cała historia Liberii to korupcja i lasy“ – przyznał nawiązując do tzw. krwawego drewna, sprzedawanego zagranicę na finansowanie wojny domowej, która toczyła się w tym kraju.

afp

Sporym problemem dla badaczy jest bardzo mała ilość danych na temat populacji węży na świecie. Gady są dużo słabiej zbadane, niż np. tygrysy, czy szympansy. W ciągu ostatnich kilkunastu lat spośród siedemnastu badanych podgatunków węży, aż w ośmiu przypadkach doszło do gwałtownego zmniejszenia się ich liczby, niektórych nawet o 90 proc. Tylko jeden z podgatunków zwiększył swą liczebność.

W przeciwieństwie do innych zagrożonych zwierząt, populacja węży zmniejsza się nawet w chronionych rejonach, co oznacza, że pogorszenie warunków bytowych nie jest jedyną przyczyna ich wymierania. Tajemniczy rok 1998, w którym ilość węży na świecie zmniejszyła się drastycznie, był jednym z najcieplejszych w ostatnich latach. Zdaniem wielu naukowców wzrost temperatur z pewnością przyczynił się do pogorszenia sytuacji węży, nie był jednak jedyną przyczyną tego stanu rzeczy.

BBC