Z kranówką jest tak, że niestety najwięcej traci na „starych rurach”, którymi musi dopłynąć do odbiorców. I to jest słaby punkt.
Osobiście piję kranówkę (w Poznaniu) bez oporów. Kiedy wyjeżdżam też, choć wcześniej zasięgam opinii miejscowych, bo są miejsca i kraje, gdzie woda faktycznie jest niedobra w smaku lub można się nabawić problemów żołądkowych, co jest związane nie tyle z jakością wody, co ze specyfiką danego miejsca. Zresztą to samo dotyczy wtedy żywności. Mam tu na myśli np. kraje afrykańskie. Trudno odmówić żywności sprzedawanej na tamtejszych bazarach tego, że jest ona produkowana ekologicznie (cokolwiek miałoby to znaczyć, tak swoją drogą). Jednak spożywanie jej może zaszkodzić wielu Europejczykom (i vice versa). Jednak to nie znaczy, że żywność jest zła, tylko dany organizm został „odhodowany” w innych warunkach.

Co do wypowiedzi Pawła powyżej, to podana tam „metoda” trąci swoistą „schizofrenią”: najpierw gotujemy wodę, by zabić bakterie, a potem odkładamy ją na kilka godzin, żeby chlor „odparował” (sic!). Jednak te kilka godzin, to aż nadto czasu, żeby znów namnożyły się w niej bakterie.